சலிப்பை போக்க

வாழ்க்கை ஒரேமாதிரியாக இருக்கிறது என்ற சலிப்பின் குரல்களை ஏராளம் கேட்டிருப்போம். சொல்லப்போனால் முன்னைக் காட்டிலும் அப்படிப்பட்ட சலிப்பின் குரல்கள் இன்னும் அதிகரித்திருக்கின்றன என்பதுதான் மறுக்க முடியாத உண்மை. மனைவியை சலித்துக்கொள்ளும் கணவன், கணவனைச் சலித்துக்கொள்ளும் மனைவி, குழந்தைகளைச் சலித்துக்கொள்ளும் பெற்றோர்கள், பெற்றோர்களைச் சலித்துக்கொள்ளும் பிள்ளைகள் என சலிப்பு பெருகிப் போயிருக்கிறது. அன்றாடம் பயணத்தில் உயிர்க்களையே இல்லாமல் உட்கார்ந்திருக்கும் முகங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் இதயத்தில் மெல்லிய வலியொன்று வந்துவிட்டுப் போகிறது.  

யாரைக்கேட்டாலும் வாழ்க்கை ஆயிரமாயிரம் பிரச்சனைகளோடு நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாகச் சலித்துக் கொள்கிறார்கள். மனிதர்கள் சலிப்போடு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதால்தான் மருத்துவமனைகளெல்லாம் செல்வச் செழிப்பில் பல்கிப் பெருகிக் கொண்டிருக்கின்றன. மனிதர்கள் சலிப்போடு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதால்தான் பேராசை கொண்ட முதலாளிகள் இந்தப் பூமிப்பந்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மென்று முழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மனிதர்கள் சலிப்போடு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதால்தான் மனிதகுல விரோதிகள் தலைவர்கள் என்ற பெயரில் இந்த உலகத்தை மேலும் மேலும் துயரத்தில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சலிப்பும், சோம்பலும் சாதாரணமாகக் கடந்துவிடக் கூடியதென்று நினைக்கவில்லை நான்.

நமக்கு விதிக்கப்பட்டது இவ்வளவுதான் என்ற சலிப்பின் குரல்களை ஏராளம் கேட்டிருப்போம். ஏன், வாழ்வின் எதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அந்தச் சலிப்பின் குரலை நாமும்கூட வெளிப்படுத்தியிருப்போம். சலிப்பை மட்டுமே பிரசவிக்கக் கூடிய இந்தச் சமூகத்தில் யாரும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முதலாளித்துவச் சமூகத்திற்கும் சலிப்பிற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்கலாம் நீங்கள்? தொடர்ந்து துயரங்களையே அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன் ஒருகட்டத்தில் சலித்துப்போகாமல் என்ன செய்வான். தொடர்ந்து பாரங்களையே சுமந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவன் ஒருகட்டத்தில் பாரம் தாங்க முடியாமல் சலித்துப் போகாமல் என்ன செய்வான். தொடர்ந்து தோல்விகளையே சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனுக்கு வாழ்க்கை இன்பக் காட்சிகள் நிறைந்ததாகவா இருக்கப்போகிறது. எவ்வளவுதான் வியர்வையும், இரத்தமும் சிந்திச்சிந்தி உழைத்த போதிலும் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படாமல் இருக்கும் வாழ்க்கையைச் சலித்துக் கொள்ளாமல் கொண்டாடவா செய்யமுடியும் என்ற எத்தனை விதமான கேள்விகள் கேட்கப்பட்டாலும் அத்தனையும் நியாயம்தான்.

ஆனால் வெறும் கேள்விகளை மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடியாதல்லவா! ஆம் இந்தச் சலிப்பைப் போக்கவேண்டுமென்றால் என்ன செய்யலாம்? என்னைக் கேட்டால் சலிப்பின் ஊற்றுக்கண்ணான இந்த சமூகமைப்பை வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் ஒழிக்கவேண்டுமென்று சொல்லுவேன். ஒவ்வொரு மனிதனையும் தனித்தனியாகப் பிரித்துவைக்கும் இந்த முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவை அடியோடு மாற்ற வேண்டுமென்றுதான் சொல்லுவேன்.

அது அவ்வளவு எளிதானதில்லைதான், ஆனபோதிலும் முடியாதது ஒன்றுமில்லை. இந்த தேசம் ஆயிரமாயிரம் வருடங்களாகக் கண்ணும் கருத்துமாக கருத்துமுதல்வாதத்தின் மேல் கட்டியெழுப்பப்பட்ட தேசமென்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். ஆயிரமாயிரம் வருடங்களாக இந்த தேசம் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரானதாகப் பார்த்துப் பார்த்துச் செதுக்கப்பட்டது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். இந்த மண்ணில் முளைத்த ஒவ்வொரு தத்துவங்களும் எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தன. எந்த வர்க்கத்தை முற்றும் முழுவதுமாகப் புறக்கணித்தன என்ற கேள்விகள் கண்டிப்பாக கேட்கப்பட வேண்டிய நேரமிது. எந்தச் சமூகமைப்பாக இருந்தாலும் ஆளும் வர்க்கத்தால் கசக்கிப் பிழியப்பட்ட உழைக்கும் மக்கள், தங்களின் பாடுகள் நிறைந்த வாழ்க்கைக்கும், தொடர்ந்து துரத்தும் துயரங்களுக்கும் துரதிருஷ்டவசமாக தங்களையே நொந்துகொள்ளவும், தங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கடவுளின் காலடியில் கண்ணீர் சிந்தவும் பயிற்றுவிக்கப்பட்டதன் விளைவுதான் இன்று நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் சலிப்பின் முகங்கள். நம்மால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்று நினைத்துவிட்டால் அதற்குமேல் சலித்துக் கொள்ளவதை தவிர, நொந்து கொள்வதை தவிர, ஏன் நடைப்பிணமாக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை தவிர என்ன செய்ய முடியும்?